یه سال

تقویم من پر شده از اون

چ روزی فلان اتفاق افتاده...

و 18 مهر روز آشتی دوباره بود تو گروه البته

امروز سررسید 94 رو برداشتم ببینم چی نوشتم واسه 18 مهر

و شروع کردم از اوایل مهر خوندم تا 20 آبان رو

آتیش گرفتم

خدایا همه زندگیمو بگیر اما اون روز ها و احساسی ک داشتم رو برگردون بهم

میدونی با احساسم بازی کرد

دید دیوونشم و چیزی نگفت

حرف داشت اما نزد نمیدونم چرا...

حرفایی ک زده بود آتیشم زد امروز

"خداحافظ همه کَسَم"

"تموم خاطرات همیشه با منه"

چاره ای بجز اون ندارم ولی رفته برای همیشه

هیچ یادش نیست مهسایی وجود داشت

رفته پی خوشی ها و انرژی های مثبتش

و من غرق شدم توی این درد و دارم هر روز دست و پا میزنم و پایین تر میرم و عمیق تر میشه

هیچ تو خیابونا نمیبینمش فک کنم وقتی ازدواج کرد میتونم ببینم

دست عشقشو بگیره از گردش برگرده و من شانس داشته باشم ک اون خنده ی بی نظیرشو ببینم

کاش زودتر ازدواج کنه دلتنگشم...

خدایا... چقد داغونم...فکرم همش دنبال اونه.هر لحظه ب یه نتیجه میرسم

خسته م خیلی از این همه فکر و گریه، فکر و گریه، فکر و گریه، فکر و گریه...

اون حتی شماره منو نداره و من هربار ک تلگرامم لود میشه چشامو میبندم و از خدا میخوام اسمش بیفته و یه سلام...

دارم خفه میشم از بغض. توی گلوم انگار یه توپ بزرگه

چجوری امکان داره یه آدم این همه گریه کنه اما باز بغض داشته باشه ب اون دردناکی

آخ خدا دلم برای حرفاش تنگ شده

برای اون کل کل ها، شوخی ها، فحش های بامزه ش، لج کردناش، سکوتش...................

خدایا ینی حالش خوبه؟

این چ سوالیه احمق...رفت ک حالش خوب باشه دیگه

مگه ندیدی شب آخر گفت "واسه خودم متاسفم ک این همه مدت وقتمو سر چی تلف کردم"

من وقتشو هدر دادم با چرت و پرتای بی سر و ته

با دلتنگی ها و علاقه ی بیخودی و باطل

من اضافی بودم

یه مزاحم بودم و انقد مهربون بود ک اون مدت تحمل کرد ولی دیگه سر اومد

خدایا یه راهی نشونم بده ک بتونم زندگی کنم بدون اون

3 ماه و 10 روزه ک رفته برای همیشه و من هنوز ک هنوزه مث یه بیچاره دارم روزامو شب و شبامو صب میکنم بدون اینکه حتی یه لحظه از فکرش خلاص شم

3 ماه نیس در اصل...از دی ماه رفت و من هیچ وقت دلیلش رو نفهمیدم

9 ماه عذاب واسه یه رویا...

و همه آدما میگن زمان باعث میشه فراموش کنی

در اصل زمان داره منو از بین میبره

هر روزی ک بدون اون شب میشه، برای من جزو عمرم حساب نمیشه

من هنوز تو رفتنش یخ زدم

بهش گفتم: اگه بری چیکار کنم

گفت فقط وقتی بمیرم از دستم خلاص میشی

نمیدونستم این حرفا فقط بسته ب شرایط تو یه زمانی گفته شده

من فکر میکردم حقیقته نمیدونستم ک همش دروغه

ولی حتی الان ک فهمیدم دروغه چیزی تغییر نکرده

نمیتونم تصور کنم کسی این همه عاشق بشه

من همه خواستگار ها رو دارم رد میکنم

اما ن ب خاطر اینکه ب اون امیدوارم

فقط چون فکرم پیش اونه

فقط چون نمیتونم لحظه ای ب کس ذیگه ای تعلق داشته باشم

زندگیمو گرفتم تو دستم و نشستم لبه پرتگاه منتظرم یکی هولم بده و خلاص

کسی کنارم جایی نداره تا آخر عمر

کاش میشد ........ کاش میشد خبری ازش داشتم

کاش میفهمیدم حالش خوبه یا نه

کاش میفهمیدم خوشحال و راحته الان؟

آخ...چقد منو شکستی... مرگ تنها آرزوم شده

ک آزاد شم از تن

و روحم همیشه پیش تو باشه

اگه روح باشم بالاخره یه روز تو اون خیابونا تو رو گیر میندازم و راه خونه رو یاد میگیرم و همیشه پیشت میمونم

همیشه شاهد خنده ها و حال خوبت میشدم

مگه من چیزی جز این میخوام... خدایا خلاصم کن از درد بی انتها

فردا 18 مهر... همون روزی ک گفت: مخسایی فکر میکردم دیگه سلام ملیکم نمیکنیم

ولی اون روز شروع دوره ی خوش زندگی من بود...دوره ی کوتاه دو ماه و نیمه ی خوشبختی من...

خدایا مواظبش باش

همیشگی ترین بغض پرنده ...